Mijn reis naar Las Vegas

In dit stuk zal ik proberen uit te leggen hoe mijn reis naar Las Vegas en het bezoek aan Céline's show geweest zijn. Proberen ja, want ik heb het idee dat ik nooit in woorden kan zeggen hoe geweldig het was, je moet het echt zelf meemaken om te voelen en zien hoe het is. Ik zal mijn best doen jullie een idee te geven van hoe de show er uit ziet maar zoals ik al zei, woorden komen niet in de buurt van wat je te zien krijgt. Dus als je net zo gelukkig bent als ik en de kans krijgt er heen te gaan, grijp die kans dan aan! Ik zal mijn hele verhaal vertellen, ik zal maar bij het begin beginnen, ongeveer 10 maanden voor de show...

Vanaf het moment dat ik hoorde over Céline’s plannen om een show te gaan doen in Las Vegas, had ik de droom er heen te gaan. Toen ik de verhalen hoorde over wat ze van plan waren op te gaan zetten en dat er een speciaal theater gebouwd zou gaan worden, begon het te kriebelen en ik was er van overtuigd dat ik dit moest gaan zien! De kaarten voor de eerste shows gingen ongeveer 10 maanden voor de daadwerkelijke showdatum in de verkoop en ik moest en zou kaarten bemachtigen, hoe dan ook... Op de dag dat de kaarten in de verkoop gingen zat ik ongeveer een half uur voor de verkoop via internet begon al klaar, ik had van te voren al uitgezocht wat er gevraagd werd bij het bestellen van de kaarten en was dus op alles voorbereid. Op het moment dat de kaarten daadwerkelijk verkocht gingen worden was ik er dan ook heel snel bij, mede daardoor kon ik kaarten kopen voor het middelste vak en de DERDE rij voor het allereerste concert! Heel bijzonder, zeker als je nagaat dat de eerste 2 rijen achteraf bevolkt bleken te zijn door genodigden en VIP’s… Toen ik kaarten voor de eerste show had, ging ik proberen ook voor de tweede avond kaarten te krijgen, zo vaak kom je niet in Las Vegas en als je het doet, moet je het goed doen, toch? Ook dat lukte nog, deze keer had ik kaarten voor de eerste rij op het eerste balkon. Ik was helemaal door het dolle, maar de grootste uitdaging begon toen eigenlijk pas; het maandenlang wachten tot het eindelijk maart 2003 was! De maanden kropen voorbij en ik kon me eerlijk gezegd eigenlijk niet voorstellen dat het echt zou gaan gebeuren, dat ik het echt zou gaan zien! Het was allemaal zo onwerkelijk! Toen de dreiging van een oorlog tussen Amerika en Irak steeds groter werd, werd de spanning bij ons ook steeds groter. Ik wist gewoon zeker dat de oorlog uit zou breken, maar tegelijkertijd wist ik ook zeker dat we zouden gaan. En ja hoor, op mijn eerste vrije dag voor de Las Vegas-vakantie (ik had een paar dagen van te voren al vrij genomen om alles op m’n gemak in te kunnen pakken) brak ’s nachts de oorlog uit… Het kwam eerlijk gezegd niet eens meer als een verrassing! Veel mensen vroegen me of we toch zouden gaan, of we niet bang waren, of de show wel door zou gaan… Anderen zeiden: “Natuurlijk gaan jullie, hier loop je net zo veel risico als daar!” en daar kon ik me eigenlijk wel in vinden. Natuurlijk wierp het een grote schaduw over wat een periode van voorpret had moeten zijn en niet eens zo zeer voor ons, maar vooral vanwege de slachtoffers die vielen in Irak. Maar dit wilde ik me niet af laten nemen, we zouden gaan en we zouden wel zien wat er zou gebeuren! We hadden de pech dat in diezelfde periode ook de SARS-epidemie in volle gang was, echt ontspannen op reis gaan was er dus niet bij…

We vertrokken op zondag 23 maart en wat we al hadden verwacht gebeurde ook: de veiligheidscontroles waren super-streng. In Nederland uiteraard al, maar in Amerika was het helemaal erg. In Nederland werden onze koffers opengemaakt en helemaal doorzocht, alles werd gescand, vervelend omdat het allemaal erg veel tijd kost maar toch gaf het ook een veilig gevoel. We vlogen eerst naar Detroit en zouden daar overstappen op het vliegtuig naar Las Vegas. In Detroit waren wij aan de beurt wat controles betreft: iedereen moest ook daar weer door een scanner en die stond behoorlijk scherp afgesteld… Ik kwam er door zonder dat hij afging en liep naar de band waar onze tassen vanaf kwamen, die tegelijkertijd gescand werden. Op het moment dat ik daar stond hoorde ik een man heel hard roepen: “We’ve got a woman in lane one!” en ik dacht: “Welke crimineel hebben ze nu weer te pakken?” Ik keek om en zag tot mijn verbazing dat mijn bloedeigen moeder meegenomen werd naar een vrouwelijke bewaker om compleet onderzocht te gaan worden! Ze moest op een stoel gaan zitten, schoenen uit, die werden apart gescand, daarna staan, alles werd gecontroleerd. Toen we daar wat langer stonden begreep ik dat dit met relatief veel mensen gebeurde, op het minste geringste ging die scanner al af. Bij mijn moeder waren het bijvoorbeeld haar schoenzolen! Toen we alle controles gehad hadden, gingen we op zoek naar de juiste gate voor het vliegtuig naar Las Vegas. Ook dat viel nog niet mee, het vliegveld is zo groot dat je zelfs met een metro van de ene gate naar de andere gaat! Uiteindelijk vertrok ons vliegtuig met vertraging en ik was inmiddels behoorlijk moe. Nog een vlucht van 4,5 uur en dat na die lange vlucht vanuit Nederland, behoorlijk vermoeiend! Er zat een Amerikaan naast ons die heel belangstellend vroeg wat we gingen doen in Las Vegas en hij vertelde allerlei verhalen over de stad, hij was er al heel vaak geweest. Dat gaf nog wat afleiding. Toch was ik dolblij toen we uiteindelijk landden, ik was zo moe! Maar in Las Vegas zou ik voorlopig niet aan uitrusten toekomen! Zodra je het vliegveld van Las Vegas binnenstapt zie je gokkasten, echt ongelooflijk! Mensen gokken overal en 24 uur per dag, je weet soms niet wat je ziet! Toen we eindelijk onze koffers hadden gingen we naar de taxi’s en ik was lichtelijk verbijsterd toen ik zag hoe lang de rij was van mensen die er op een taxi stonden te wachten. Ik was zo vreselijk moe en dan moesten we ook nog eens in een enorme rij gaan staan voor een taxi? Vreselijk was het, elke keer koffer optillen, 1 meter lopen, koffer neerzetten, echt afschuwelijk. Toen we eindelijk in de taxi zaten begon ik het wat positiever in te zien en toen we Las Vegas binnenreden werd het helemaal beter, wat een stad! Overal lichtjes, het was middenin de nacht maar toch overal mensen, ongelooflijk! We verbleven in Excalibur, een hotel dat op een kasteel lijkt, heel leuk. Bij binnenkomst in het hotel dacht ik: eindelijk, een douche, bed en slaaaaaaaaaaaaaaapen, maar ook dat kwam niet zo uit. Ook voor de hotelbalie stond namelijk een enorme rij… Al met al zijn we zo’n 24 uur bezig geweest vanaf het moment dat ik in Nederland uit bed kwam tot het moment dat ik er in Amerika weer in kroop, behoorlijk vermoeiend dus… En het ergste was nog wel dat ik na korte tijd alweer wakker werd omdat het volgens mijn biologische klok toch echt ochtend was. Ik bleef daar zeker 4 dagen last van hebben, werd midden in de nacht wakker met een hongergevoel en ik was dan ook echt klaarwakker!

De eerste echte dag dat we in Vegas waren, maandag 24 maart, zijn we na het ontbijt gelijk richting Caesars Palace gegaan. We gingen al vroeg ontbijten omdat we allebei klaarwakker waren en ik was behoorlijk verbaasd om te zien dat zelfs om 7 uur 's ochtends veel mensen zitten te gokken. Ik zag zelfs mensen die ik de avond er voor ook had zien zitten, nog steeds op dezelfde plek! Gelukkig waren wij voor een ander doel naar Vegas gekomen! We hadden ook kaarten besteld voor ‘O’ van Cirque du Soleil omdat het me erg leuk leek te zien waardoor Céline zo geïnspireerd was en we gingen eerst maar eens alle kaarten ophalen. Eerst naar het Belaggio, waar ‘O’ gehouden wordt, daarna door naar Caesars Palace. Vanuit de verte kon je het grote videoscherm met reclame voor Céline al zien en ook sommige taxi’s hadden reclame voor haar op hun dak. Verder reden er nog promotiewagens van Caesars Palace zelf met reclame, overal Céline! De kaarten konden we zonder problemen ophalen, al moest het meisje achter de balie van Caesars Palace wel even wennen aan de computer, geloof ik. Ze bleef typen en zoeken, ik had bijna een hartverzakking, dacht even dat ze me ging vertellen dat er iets niet goed was! Ook de Céline-boutique, die naast de ticketbox zit, hebben we met een bezoekje vereerd, dat is dus echt de droom van elke fan. Overal Céline, je kunt het zo gek niet bedenken of ze hebben het! Het is best genant, ik had een filmcamera bij me en heb gefilmd toen ik de boutique binnenstapte, je weet niet wat je hoort... Ik ben helemaal lyrisch en opgewonden, ik klink als een verslaafde die eindelijk haar spullen gevonden heeft... Ik heb het over 'de droom van elke fan' en dat soort dingen. Als ik de film aan bekenden laat zien, draai ik dat stukje maar even door! Ik heb me die eerste dag nog geprobeerd in te houden in die boutique maar ben daarna nog regelmatig teruggegaan… ’s Middags was de aflevering van Oprah in Las Vegas op de Amerikaanse tv en we zorgden dat we rond die tijd terug waren in het hotel. Geweldig om dat te zien, Oprah ging helemaal achter de schermen en we konden toch al een idee krijgen van de show! Een perfecte voorbereiding! ’s Avonds gingen we behoorlijk op tijd naar bed omdat we nog erg moe waren en uitgerust wilden zijn voor de show. Ondanks mijn moeheid werd ik weer stipt op tijd wakker, midden in de nacht…

Op 25 maart, de dag van de eerste show, hadden mijn moeder en ik 's middags afgesproken met Stephanie, Dennis (beide ook Nederlandse fans, bekend van de mailinglist) en Estevam (Braziliaanse fan, bekend van deze site) bij het Caesars Palace hotel. We hadden afgesproken elkaar te ontmoeten bij het Céline-bord buiten, dat leek ons wel een duidelijke ontmoetingsplaats. Klein probleempje: ze waren buiten aan het (ver)bouwen en hoe mijn moeder en ik ook zochten, het bord konden we niet vinden. Wel het enorm hoge bord met Céline-reclame en beeldscherm met beelden van Céline, maar niet het kleinere bord waar een tijdje geleden 'Welcome home, Céline' op stond. Mijn moeder en ik besloten maar weer terug te lopen om te kijken of we via het hotel zelf misschien ergens in de buurt van het Colosseum konden komen, we waren toch nog vroeg genoeg. We liepen weer langs het hoge bord en ik dacht ineens dat ik mijn naam hoorde. Ik keek om me heen, maar dacht tegelijk: "Nee, dat kan niet!" en we liepen door. Maar ik hoorde het weer en wat bleek: daar stond Stephanie met haar ouders, we hadden elkaar nooit eerder ontmoet maar ze herkende me van een foto uit het boekje dat door de Nederlandse fanclub was gemaakt bij de TV-Show. Zo leuk om elkaar op deze bijzondere dag te ontmoeten! We zijn met elkaar op zoek gegaan naar dat kleinere bord, heel Caesars Palace door op zoek naar een uitgang die naar het Colosseum leidde, maar overal waar 'Exit' stond, bleek een nooduitgang te zitten. In het winkelcentrum van Caesars zijn we het maar eens gaan vragen aan twee vrouwen die er werkten. Het gesprek kwam er op dat we naar het concert zouden gaan 's avonds en die vrouw waar we mee spraken werd helemaal enthousiast! Ze was zelf ook bij het concert geweest, op de avond dat al het personeel van Caesars uitgenodigd was en ze had het zo geweldig gevonden! Ze wist zeker dat we zouden gaan genieten, Céline was zo goed! Het was heel leuk om al die positieve reacties te horen, overal in Vegas hoorde je Céline's naam en iedereen was heel positief over haar. Die vrouw wees ons op een uitgang waarbij we langs het Colosseum zouden komen. Dit klopte wel, maar bij het Colosseum zelf kon je van buiten niet komen en we besloten maar weer terug te gaan naar het bord buiten om op Dennis te wachten. Hij kwam gelukkig ook naar hetzelfde bord en we hebben daarna nog een tijdje op Estevam staan wachten. Die kwam maar niet, dus uiteindelijk zijn we naar binnen gegaan. Toen we langs de Ticketbox liepen, die naast de ingang van het Colosseum zit (alles zit trouwens gewoon binnen in het hotel, het is niet zo dat de ticketbox en de ingang van het Colosseum apart zijn, zit allemaal in het hotel!), zag ik Estevam ineens staan. Toch nog gevonden! Bij de ingang van het Colosseum waren ze ondertussen allemaal voorbereidingen voor de première-avond aan het treffen, er werd een rode loper neergelegd voor de sterren, ze waren bezig bloemdecoraties neer te zetten, alles werd mooi gemaakt. Zo gek om dat allemaal te zien, het werd ineens werkelijkheid! En toch bleef het voor mij nog steeds erg onwerkelijk, ik was er wel maar het leek wel een droom! We zijn met z'n allen wat gaan drinken en iedereen was helemaal opgewonden, eindelijk was het zo ver, 25 maart, de dag van het concert! Nadat we wat gedronken en gegeten hadden is iedereen terug naar de hotels gegaan om ons klaar te maken voor het concert, de avond waar we zo lang op gewacht hadden! 

's Avonds hadden we weer met z'n allen afgesproken, Estevam zat in een hotel dat niet zo ver van het onze was en we hebben samen een taxi genomen. Heel de Strip (de hoofdweg met alle grote hotels) stond vast en de chauffeur zei dat hij om zou rijden. We reden via de snelweg achter de hotels langs en daarna via sluipweggetjes langs de Strip. We waren vroeg genoeg weggegaan, maar waren toch heel blij toen we op tijd aankwamen! Dennis en Stephanie en haar ouders kwamen niet lang daarna en met z'n allen gingen we naar de ingang van het Colosseum. De deuren waren al open en we zagen tot onze verbazing dat ook wij over de rode loper moesten! Was heel erg grappig, want er stonden rijen met mensen te kijken naar iedereen die binnenkwam en uiteraard allemaal fotografen en filmploegen. Toen wij aankwamen zag je iedereen helemaal uitrekken om te zien wie er kwamen, de fotografen pakten hun fototoestellen, je zag ze denken: Wie zijn dat??? om vervolgens hun fototoestellen weer te laten zakken, geen bekenden! Ik was als de dood dat ik iets doms zou doen, zou struikelen ofzo, maar alles ging gelukkig goed. Binnen moesten we in de foyer een tijdje wachten tot de deuren naar de zaal opengingen. Daar stonden we dan, tussen bekende mensen, Céline's broer kwam langs, haar ouders gingen de zaal al in, af en toe hoorde je gejuich van buiten als er weer een ster langskwam, en wij stonden er gewoon tussen! 

Toen eindelijk de deuren naar de zaal opengingen, liepen we helemaal opgewonden naar binnen. Ik wist echt niet wat ik zag, de zaal is zo mooi, heel groot en hoog, met van die bioscoop-stoelen die op kunnen klappen, mooie schilderingen en een enorm podium met groot videoscherm dat de hele lengte van het podium beslaat. Het podium loopt behoorlijk schuin af naar het publiek, als je verder weg zit, zie je dit niet, maar als je er wat dichterbij staat is het heel duidelijk te zien. Iedereen werd persoonlijk naar zijn plaats gebracht, wij zaten dus op de 3e rij in het middelste vak!!! Dennis zat vlak achter ons, Estevam zat daar weer achter en Stephanie zat op het balkon. Onder onze stoelen lag een kartonnen tas met het 'A New day'-logo er op, ik maakte hem open en was totaal verrast! Het programmaboek zat er in (een enorm boek, niet te vergelijken met de andere programmaboekjes, alles staat er in, over de voorbereidingen, heel veel foto's, het is prachtig!), de nieuwe cd, het parfum, een boekenlegger en een sleutelhanger van Chrysler. Ook zat er een kaartje in met de volgende tekst: ‘Ladies and gentlemen, Good evening and welcome to Céline’s new home, The Colosseum at Caesars Palace. Most of you have traveled many miles to be with us tonight… thank you! On this day we celebrate the release of a new album from Sony Music, a new fragrance from Coty, and last but not least, A New Day… presented by Chrysler. On behalf of Franco and Céline, thank you for your support throughout the years, and for taking part in this very special evening. March 25, 2003’ (Dames en heren, goedenavond en welkom in Céline's nieuwe huis, het Colosseum bij Caesars Palace. De meesten van u hebben heel veel kilometers gereisd om bij ons te zijn vanavond...dank u! Op deze dag vieren we de komst van een nieuwe cd van Sony Music, een nieuwe geur van Coty en als laatste maar zeker niet het minste, A New Day... gepresenteerd door Chrysler. Namens Franco en Céline, bedankt voor uw steun door de jaren heen en voor het bijwonen van deze heel bijzondere avond. 25 Maart 2003). Ik had toevallig de cd en het programmaboek 's middags al gekocht, dus ik was ineens rijkelijk in het bezit van deze spullen... De zaal stroomde maar langzaam vol, voor ons zaten volgens mij mensen van Sony en Chrysler, ze kenden elkaar allemaal en waren tijdens het concert vrij ingetogen. Naast mij zat een Amerikaanse man en ik begon een praatje met hem. Hij was helemaal verbaasd dat we uit Nederland gekomen waren om Céline te zien, hij vond het geweldig om te horen! Mijn moeder fluisterde me later in dat ze die man ergens van kende en ook de meisjes die achter mij zaten, vroegen: "Are you.... (ben de naam vergeten)?" Hij moest lachen en bleef volhouden dat hij het niet was, maar dat ene meisje zei: "Volgens mij bent u het wel, want hij heeft een klein littekentje op zijn wang en dat heeft u ook!". De man bleef lachen en ik weet nog steeds niet of het inderdaad een (Amerikaanse) bekendheid was... Naast mijn moeder zaten twee vrouwen die na het concert over de speciale rode loper voor sterren naar buiten gingen, maar ook hen kenden we niet. Er waren veel Amerikaanse- en plaatselijke bekendheden waar we nog nooit van gehoord hadden! Céline's ouders zaten een paar rijen achter ons, met meer familie en een broer van Céline zat op de eerste rij rechts van ons. Op een gegeven moment kwam er een vrouw voor mijn moeder zitten en ik wist zeker dat het een bekende actrice was, maar ik kon niet op haar naam komen. Ik maar denken, en denken, en ja hoor, het was Jane Seymour! Later hoorden we dat Josh Groban en Garou er ook waren, maar die zaten nog achter ons en die hebben we helemaal niet gezien! Ook David Hasselhof, wat sterren uit de Bold & the Beautiful (waaronder Ridge), David Foster, Luc Plamandon, Rick Wake, Ricky Lake en wat andere bekendheden waren er, lazen we later in de krant. En Stephanie dacht Nicole Kidman en Rod Stewart op het videoscherm gezien te hebben. De bedoeling was dat er meer bekende mensen waren, maar vanwege de oorlog hadden er veel afgezegd. Toen we al een tijdje zaten, werd er een grote schilderijlijst op het videoscherm geprojecteerd en in die lijst zag je allemaal mensen uit het publiek, die live gefilmd werden. Ook wij kwamen pontificaal in beeld, erg vreemd om jezelf megagroot achter Céline's podium te zien... Ik deed maar net alsof er niets aan de hand was en babbelde gezellig met mijn moeder, ondertussen hopend dat de camera opzij zou gaan! Céline's ouders kwamen ook in beeld en direct werd er heel hard geapplaudisseerd, je kon zien dat Céline's vader zoiets had van: "Moet dit nou?" maar stiekem vond hij het toch wel leuk. Hij zag er trouwens niet zo goed uit, was ook ziek geweest. Het concert begon iets te laat omdat het lang duurde voordat iedereen op zijn plaats zat, maar op een gegeven moment kwam er een effect op het videoscherm alsof het glas brak, heel mooi gedaan. Eindelijk gingen de lichten uit en hoorden we de eerste tonen van 'Nature boy'...

Op het scherm was een soort trap te zien, met helemaal bovenaan een heel kleine Céline, in een donker pak. Ze liep steeds lager op de trap op het scherm en toen, ineens, stond ze daar in de zaal! Zo stom, je weet dat het gaat gebeuren maar toch ben je verrast! Ze zong het nummer, eigenlijk een behoorlijk ingetogen begin van de show, maar juist daarom zo mooi! Daarna was het heel even donker in de zaal en was Céline ineens omgekleed in het rode pak met doorzichtige pijpen, waarmee ze ook op verschillende foto’s te zien is. Céline kleedde zich tijdens de show trouwens niet zo vaak om en had ook geen echte gala-jurken aan of heel hoge hakken, maar dat hoefde ook helemaal niet. Bij die omkleed-pauzes was er even een stukje met alleen de dansers, bijvoorbeeld het stuk waarbij een vrouw in een heel mooie jurk met lange sluier door de lucht zweeft. Eén van de dansers wil haar een roos geven, maar ze hangt helemaal onbeweeglijk, als een standbeeld, en zweeft zo de zaal weer uit. De muziek hierbij is heel erg mooi. Als Céline het podium weer opkomt, biedt de man haar de roos aan en zij neemt hem aan. De danser rent dan helemaal springend van blijdschap weer het podium af en Céline kijkt de zaal in met een gezichtsuitdrukking van: Die is gek! De roos geeft ze dan aan iemand in het publiek. De man met de roos is trouwens een steeds terugkomend figuur in de show, net als een danser die als piccolo gekleed gaat. Het zijn een beetje de hoofdfiguren bij de dansers, de piccolo is heel grappig, hij gaat bijvoorbeeld ook een keer na een nummer bij iemand in het publiek op schoot zitten, al “Bravo!” roepend en heel luid klappend. Het volgende nummer was 'The Power of love' en nu kwamen alle dansers ook op het podium. Céline zong 'The whispers in the morning...' en heel de zaal ging uit z'n dak! Op het scherm waren allemaal figuren te zien, vooral in een blauwe kleur, heel helder en mooi. Net voor de lange uithaal liep Céline een trap op, ze ging bovenaan staan en daar kwam hij, DE uithaal uit dit nummer, loepzuiver en zonder moeite! Ik had gewoon kippevel en kreeg er tranen van in mijn ogen, zo mooi was het! Uiteraard volgde er een ovatie en Céline stond duidelijk te genieten! Ze vertelde dat ze zo blij waren dat het eindelijk zo ver was, ze hadden al die maanden in een lege zaal geoefend en het was zo fantastisch dat het nu zo ver was, een volle zaal, reacties vanuit het publiek, hier hadden ze naar uitgekeken. Céline refereerde ook aan het feit dat haar ouders in de zaal zaten en zei erbij dat haar ouders ook bij veel van de rehearsals waren geweest. Toen zei ze: "I can hear my mum breathing through every song", waarbij ze haar nadeed, even haar adem inhoudend. Ze bedoelde dat haar moeder helemaal gespannen was of het allemaal wel goed zou gaan, bij elk nummer even haar adem inhoudend. Toen zei ze: "It’s ok mum, you can relax tonight, we are doing it for real!!" en iedereen moest lachen en ging klappen. In haar eerste gesprek met het publiek vertelde Céline dat het heel raar was om in een tijd als deze zo'n show te houden, met alles wat er op de wereld gebeurde. Ze zei dat ze wilde proberen vooral aan vrede te denken en toch te genieten van de avond. Een luid applaus volgde, uiteraard! Er volgden nog wat klassiekers, 'It's all coming back to me now', met een achtergrond van de binnenkant van een soort kasteel. Doordat het 3-D is, lijkt het net alsof het gewoon op het podium staat, er zit ook diepte in waardoor het lijkt alsof je er middenin zit. Je zag en hoorde ook onweer, het was prachtig! Direct aansluitend zong ze 'Because you loved me' en 'To love you more', met een violist op een verhoging. Echte klassiekers! Vervolgens kwam 'I'm Alive', de dansers en achtergrond passen weer uitstekend bij dit nummer. Je ziet een heel levendige stad met allerlei lichten op het scherm, heel helder en licht allemaal. Daarna één van mijn all-time-favourites, 'Seduces me'. Dit nummer zong ze zittend in een stoel, met de dansers met ontbloot bovenlijf om haar heen. De dansers beelden uit dat ze hen aantrekt, ze dansen om de stoel heen en duwen elkaar weg, allemaal willen ze bij haar zijn. Op het eind van het nummer liggen ze allemaal op de grond en rollen razendsnel weg, heel knap! Céline stond daarna op en zei alleen: "Pfoeh...", langs haar gezicht wrijvend. Het publiek schoot in de lach en ze bleef nog even staan zonder iets te zeggen. Toen zei ze: “Wanna try that chair?” wat een luid gelach van het publiek opleverde. Ze vervolgde met: “Thank you very much Franco Dragone, brilliant!". Heel grappig! Toen ik bij de beelden uit La Louviere dit nummer zag, dacht ik eerst dat het misschien TE zou zijn, maar dat is het niet. Het past er wel bij en het heeft eigenlijk wel wat! Céline zong vervolgens 'If I could', een prachtig nummer van Barbra Streisand en zei voor ze begon dat ze dit nummer op wilde dragen aan Rene-Charles. Bij dit nummer zat ze op het podium, aan de voorkant, waar een trap gemaakt is. Ze zat schuin voor ons, zo dichtbij! Tijdens de hele show kon ik heel goed haar gezichtsuitdrukkingen zien en dat is zo bijzonder, juist omdat ze zo’n sprekend gezicht heeft. Het is niet zoals bij ‘normale’ concerten dat je haar op een scherm ziet, je ziet haar maar heel weinig op de videowall. Juist daarom was ik erg blij dat we ver vooraan zaten, omdat je dan veel beter kunt zien hoe zij zich voelt en hoe ze reageert op het publiek. Het nummer is heel ontroerend en ik kon het nu definitief niet meer droog houden, de tranen bleven komen! Net op het moment dat ik probeerde onopvallend mijn tranen weg te vegen met mijn hand (had natuurlijk weer geen zakdoekjes meegenomen, stom!), draaide Céline zich iets om en keek ze me aan! Het klinkt misschien gek, ik ben ook helemaal niet zo iemand die snel onder de indruk is van een ster, maar Céline raakte me gewoon! Op het moment dat onze blikken elkaar kruisten had ik het gevoel dat ik haar zonder woorden duidelijk maakte hoeveel zij en haar muziek toch voor me betekenen, echt een heel bijzonder moment voor me! Bij dit nummer zie je op het scherm een boom en komt er uit de vloer ook een complete boom die langzaam opbloeit. Van boven komt een aantal van de dansers op schommels, je kunt duidelijk zien dat ze de jeugd uit willen beelden. Zo'n geweldig nummer, heel, heel ontroerend! Ze zong ook wat nummers van oudere sterren, 'At last', 'Fever' en 'I've got the world on a string' (met de dansers hoog in de lucht, zittend op en in muziekinstrumenten) volgden elkaar op. Vooral 'Fever' was helemaal geweldig, Céline zong dit nummer met een heel bijzondere klank in haar stem! Bovendien danste ze hierbij ook heel goed, een beetje aan het eind van het nummer. Aan het begin zit ze op een verhoging bovenop een piano terwijl de dansers beneden dansen. Op een gegeven moment staat ze op de piano en komen de dansers met gebogen benen op de trap staan. Céline loopt dan over hen heen de trap af! Daarna was er een korte instrumentale pauze waarin Céline zich omkleedde. 'I surrender' zong ze vanaf een verhoging op het podium, je ziet op het scherm een heel groot vuur en op een gegeven moment zie je Céline's gezicht daar doorheen verschijnen. Bij 'The first time ever I saw your face' staat ze eerst op het podium te zingen, waarbij er dansers vanuit de lucht naar beneden komen. Na een paar zinnen gaat ze zelf de lucht in, heel kalm, bewegend met haar benen. Op het eind van het nummer is ze heel hoog en ze verdwijnt ook helemaal, ze wordt ergens boven losgemaakt en verschijnt na een muzikale pauze totaal omgekleed weer beneden op het podium. Het grappige was dat ze zonder schoenen terugkwam! Ik dacht eerst dat dit ingestudeerd was, maar dit bleek niet het geval. Ze ging er wel inventief mee om, ze zei: "Uhm… zoals jullie allemaal wel zullen zien, heb ik geen schoenen aan. Dit was niet Franco Dragone's idee. Het mijne ook niet (luid gelach in de zaal) maar we hadden een klein probleem backstage… Ze zijn m'n schoenen kwijtgeraakt! Dat is wat er gebeurt als je hoog de lucht in gaat! En ik ben dol op schoenen en hier ben ik, zonder schoenen… Ik koop zoveel schoenen dat het mijn echtgenoot gek maakt! We moeten het perceel naast ons huis kopen om al mijn schoenen te kunnen opbergen. En hier ben ik bij de première, ik heb één paar schoenen backstage klaarstaan en ze zijn gestolen. Ok, voor we met het volgende nummer beginnen, kan iemand backstage me vertellen, ga ik dit nummer zonder schoenen doen? Of willen jullie dat ik ‘Blue suede shoes’ ga zingen?”Toen vroeg ze aan het publiek: “Mijn maat is 8, is er misschien iemand die…?” En vervolgens: “Begrijp me niet verkeerd, we hadden een groot budget hiervoor…” Uiteindelijk kwam er iemand schoenen brengen, het was de piccolo. Céline ging zitten, vroeg of de piccolo even de microfoon vast wilde houden voor haar en zei: “Don't sing!” tegen hem. Ze ging vervolgens rustig haar veters zitten strikken en zei: "Mam, DON'T worrie!”  Céline zong behoorlijk veel nummers die niet uit haar eigen repertoire kwamen, ook een Italiaans nummer wat in het Engels 'Hidden love' heet, de titel is 'Ammore annascunnuto'. Het is een krachtige ballad, heel mooi, haar Italiaanse uitspraak is perfect. Bij dit nummer zie je een Italiaans plein op het scherm en ik zou zweren dat ik Italiaanse kruiden rook, maar het kan ook dat mijn misschien bekende buurman Italiaans had gegeten? 'Have you ever been in love' zong ze ook, prachtig om het live te horen. Daarna kwam het moment dat ze haar band voorstelde. Ze zei dat ze zich kon voorstellen dat we ons afvroegen waar de band is. Je ziet namelijk maar een paar mensen staan en zeker niet de volledige band. Mego staat links voor het podium, met onder andere Barnev (achtergrondzanger). De tweede avond knoopte Céline een heel grappig gesprekje met Mego aan, ze zei tegen hem: "Wat een gezellig kamertje heb je hier! Met een trap er in, en een piano! En ook nog een heel eigen publiek!", wijzend op het vak achter Mego, dat spontaan begon te juichen! Rechts voor het podium staan ook nog wat muzikanten en achtergrondzangeressen, de rest staat... onder de verhogingen op het podium!!!! Als ze de lichten er op zetten, kun je ze zien staan, anders niet! Céline grapte dat het haar idee was, dat ze hen daar voor 3 jaar opgesloten had, maar we hoefden ons geen zorgen te maken, ze had ze water gegeven en ze werden goed verzorgd. Het voordeel was volgens haar dat ze nooit te laat voor een show konden komen! Ik vond het aan de ene kant wel jammer dat ze niet allemaal op of bij het podium staan. Het is toch een groot deel van haar oude band en ze zijn veel minder bij het publiek betrokken, voor henzelf lijkt het me ook minder leuk. Ik snap wel dat de band de aandacht van de show afleidt en dat er misschien ook geen ruimte is op het podium, maar toch... 'Love can move mountains' was het volgende nummer dat ze deed. Ondanks alle wat stijve beroemdheden en mensen van Sony en Chrysler, lukte het haar om heel de zaal aan het dansen te krijgen! Haar dansers verspreidden zich bij dit nummer door heel het publiek, ze dansten met het publiek, liepen vliegensvlug over de rugleuningen van de stoelen (ik voelde ineens een windvlaag achter me, dat was dus een danser die voorbij rende), heel leuk gedaan. Vervolgens was een nummer van Stevie Wonder aan de beurt, 'I wish' heet het. Bij dit nummer zie je een skyline van een stad op de achtergrond en danst Céline heel goed mee met de dansers. Bij 'I drove all night', het enige nummer van de nieuwe cd dat ze zong, begint ze liggend op het podium. Ze is dan net van het podium afgerend met alle dansers achter haar aan, gevolgd door een groep fotograferende toeristen die zogenaamd ook een foto van het publiek maken, als ze terug komt rennen gaat ze vooraan op het podium zitten en gaat dan op haar rug liggen. De eerste zinnen zingt ze dan liggend, zo gaaf! Dit nummer klonk geweldig live! "My heart will go on' zong ze met op de achtergrond een maan die langzaam naar rechts schuift en ook steeds kleiner wordt. Voor het laatste nummer refereerde ze aan de oorlog. Ze zei dat het soms lijkt alsof de wereld gek geworden is, 24 uur per dag die beelden op tv (hiermee geeft ze eigenlijk duidelijk te kennen dat ze niet achter de oorlog staat). Maar als ze dan in het bedje van René-Charles kijkt, en ze ziet hem slapen, ze ziet zijn kleine handjes, en ze denkt aan alle kinderen die een kans verdienen, dan denkt ze "What a wonderful, wonderful world". En dat is ook het nummer waarmee ze afsloot, 'What a wonderful world'. Bij dit nummer zie je weer mensen uit het publiek, live op het scherm geprojecteerd, maar nu in zwart-witte (of bruinige), vertraagde beelden. Mooi gedaan en een waardige afsluiting van de show! Céline nam daarna afscheid van het publiek, vormde een lange rij met de dansers, boog en ging vervolgens van het podium af, waarna de dansers rennend het podium afgingen. Helaas geen toegiften maar daar is ze eerlijk over geweest: dat mag niet van Caesars Palace... Na een tijdje hebben ze dit trouwens wel aangepast, de laatste nummers worden nu in de vorm van een toegift gegeven, ze gaat dus al eerder het podium af en komt terug voor de laatste nummers.

De show op zich is wat mij betreft een perfecte combinatie van Céline, de dansers en de virtuele beelden op het videoscherm. Ik had eerlijk gezegd eerst mijn twijfels, was toch bang dat de dansers te prominent aanwezig zouden zijn, maar dat was ongegrond. De balans is heel goed en juist door die dansers en die speciale effecten beleef je de muziek nog veel meer! Het ritje na de show, in de taxi, maakte het wat mij betreft helemaal af. De taxi-chauffeur vroeg hoe onze avond geweest was en wij vertelden helemaal enthousiast dat we bij Céline waren geweest. Hij kon het niet geloven, vroeg honderduit over hoe de show was, wat Céline allemaal gedaan had en zei toen met zo’n echte Amerikaanse tongval: “Cééééééééline, Céééééline, Céline, that girl has got it going on!” Vervolgens pakte hij zijn mobilofoon en riep naar de taxicentrale: “I’ve got the Céline-crew coming in!”, waarop het aan de andere kant even stil bleef (je kon ze bijna horen denken, waar hééft hij het over?) en er vervolgens heel hard: “SAY WHAT????” geroepen werd! Zo’n grappige chauffeur en de perfecte afsluiting van de avond, hij leefde helemaal met ons mee en werd helemaal enthousiast van ons!

De 26e zijn mijn moeder en ik ook geweest, deze keer zaten we op het eerste balkon. Vanaf die plaatsen zie je de complete show veel beter, je hebt veel meer overzicht en de 3-D beelden maken nog veel meer indruk. Ik ben heel blij dat we twee keer geweest zijn, de eerste keer heb ik eigenlijk alleen op Céline gelet omdat ze ZO dichtbij was, de tweede keer heb ik veel meer van de complete show gezien. In principe was de show hetzelfde, alleen het publiek was leuker (zonder VIP's, daar komt het vast door!). Het begon al voor de show, op het moment dat je het publiek in de lijst ziet. Heel veel mensen gingen erg inventief hiermee om, mensen gingen dingen uitbeelden en uitproberen. Het begon al met twee jongens die in beeld kwamen, die ene zag dat en zoende zijn vriend vol op de mond. Die vond het geloof ik een beetje genant, maar het publiek vond het prachtig en ze kregen een luid applaus. Dan was er een man die net deed alsof hij in zijn neus zat te peuteren en daarna zijn opbrengst het publiek in schoot (klinkt misschien niet zo leuk, maar heel de zaal lag in een deuk), een man die zijn handen zo wist te krijgen dat het net leek of hij de lijst vasthield en er net bovenuit keek en er was een echtpaar dat er (onbedoeld) een hele sketch van maakte. Er was een rijtje mensen in beeld, onder andere een man met zijn vriendin, zij zat links van hem. Wat deed hij nu, hij rekte zich zogenaamd uit en legde zijn arm om de vrouw rechts van hem. Zijn vriendin zag dat en werd gemaakt boos, ze deed net alsof ze wegliep, waarna hij het suste en weer gewoon ging zitten. Vervolgens rekte hij zich wederom uit en legde zijn armen om allebei de vrouwen naast hem, dus om zijn vriendin en ook weer om die vrouw. Het publiek barstte weer in lachen uit, waarna die vriendin opstond en weer weg wilde lopen, maar omdat ze zo plotseling opstond, gooide ze per ongeluk een beker drinken over hem heen. Jullie kunnen je vast voorstellen dat het toen helemaal gebeurd was, het publiek kwam de eerste minuten niet meer bij, en die vriendin maar proberen het schoon te maken... René was trouwens ook in beeld, ik weet niet waar hij de eerste avond was, waarschijnlijk backstage, maar nu kwam hij in beeld en kreeg een lang applaus. Hij zat samen met Luc Plamandon en Garou, gewoon middenin het publiek, waarna een vrouw vanaf het balkon riep: "I LOVE YOU, GAROUUUUUUU!" waarna weer iedereen moest lachen. Voor de show zat de sfeer er dus al goed in en tijdens de show was het publiek ook leuker dan bij de eerste show, vond ik. Je kon merken dat iedereen er echt voor Céline was en niet om over de rode loper te lopen of om te kunnen zeggen er geweest te zijn. Scheelt echt heel veel! De show was vergelijkbaar met de eerste avond, alleen nu geen kwijtgeraakte schoenen en we hadden dus een mooier zicht op alle special effects.

De rest van de vakantie hadden we ook al uitgestippeld, we zouden nog naar ‘O’ gaan en zouden naar de Grand Canyon gaan. ZOUDEN ja, want ondergetekende werd doodziek en heeft 2 dagen op bed doorgebracht en toen was de vakantie al bijna voorbij. Ik had heel erge diarree en heb overgegeven tot ik helemaal leeg was. Na die 2 dagen was ik zo verzwakt dat we de laatste dag weinig meer gedaan hebben. Om mezelf te troosten vanwege het feit dat we nu de Grand canyon en 'O' gemist hadden, ben ik nog maar een extra keer naar de boutique gegaan. Op zich vrij genant, want die verkoopsters kenden me al en zeiden: "Ben je er nu al weer?" Ook bij de ticketbox kenden ze ons trouwens, ze vonden het zo bijzonder dat we 2 avonden naar de show gingen, helemaal uit Holland kwamen en zelfs nog probeerden kaarten voor nog een avond te krijgen (laatste avond toch nog maar een keer geprobeerd toen het weer wat beter met me ging), we waren lokale beroemdheden binnen Caesars Palace! De terugreis was nog erger dan de heenreis, op het vliegveld van Las Vegas werden mijn moeder en ik allebei volledig gecontroleerd. Ik stond toevallig bij een roltrap met een constante stroom van mensen toen ik gescand werd. Dat is op zich nog niet zo erg, maar die mensen vonden het allemaal nogal hilarisch. Iedereen keek geïnteresseerd toe hoe ik in alleen een hemdje (colbertje moest uit) kou stond te lijden en met een apparaat volledig nagelopen werd. Toen bleek dat zo’n apparaat zelfs af gaat op de sluiting van je bh… Heel bijzonder! We vertrokken netjes op tijd maar rond de tijd dat we eigenlijk zouden landen op Detroit, zaten we nog opmerkelijk hoog in de lucht. Ik vroeg me vol verbazing af wat er aan de hand zou zijn, maar we bleken geen toestemming te hebben om te landen. Omdat er minder dan een uur tussen onze vluchten zat, raakten we beide lichtelijk gestresst… Uiteindelijk landden we ongeveer 40 minuten te laat en toen moest iedereen nog uit het toestel. Wij zaten op de 1 na laatste rij en hoe ik ook probeerde, we konden er niet door omdat iedereen op z’n gemak bagage uit de kastjes aan het halen was. Toen we uiteindelijk volledig gestresst uit het vliegtuig kwamen hadden we nog 5 minuten voor het vliegtuig naar Amsterdam zou vertrekken! We hadden het geluk dat de gate op loopafstand (lees: renafstand) was, maar je moet niet vragen hoe dat er aan toe ging. Doordat ik erg weinig gegeten had de afgelopen dagen zat mijn broek nogal wijd, dus daar rende ik, met zware handbagage, ondertussen proberend mijn broek omhoog te houden want die zakte steeds verder af… We haalden het uiteindelijk wel, we zaten nog niet of het vliegtuig vertrok al. Onze bagage (koffer vol Céline-spullen) haalde het helaas niet, die kwam 2 dagen later.